NIMA@115

نیافت عمر شعر نو با وقت رفتنت پایان 

کنون که سال ها گشت صد و اند ساله یی نیما 

٢١ آبان برابر ١٢ نوامبر یکصد و پانزده سال از زادن نیما و شعر نو امروز می گذرد 

نیما به شعر امروز هویت و رسالت بخشید تا به گفته ی خودش چکیده ی زمان باشد و نه تکرار مکررات.اگر شعر او-شعر نیمایی - شعر امروز و حتا تنها "شعر"عنوان گرفته است هم از این روست .چالش و آزاده گی را همراه  شهادت و آگاهی زمانه ،و مایه ی اصلی رنج خود و دیگران را توا مان دارد تا راهی نو،راهی دیگر و راهی امروزین را آغاز کند.نیما نه تنها خود را آغاز کرد بل دیگران هم در شعر معاصر با نیما آغاز شدند و شعر نیمایی از این جا نام و فرنام گرفت این ها همه را نیما با با مداقه در کار دیگران،از پیشینیان تا غربیان بنیاد نهاد و نقد و نظر،وتاملات و  نگره های خود را بدان افزود تا ان چشمه و رود و دریا ی پهناوررا که نیما نام داشت جاری سازد که او راه خود را خوب شناخته بود

. 

من به راه خود باید بروم  

کس نه تیمار مرا خواهد داشت 

در پر از کشمکش این زندگی حادثه با ر 

گر چه گویند نه هر کس تنهاست 

ان که می دارد تیمار مرا کار منست 

من نمی خواهم درمانم اسیر 

صبح وقتی که هوا روشن شد 

هر کسی خواهد دانست و به جا خواهد آورد مرا 

که در این پهنه ور آب 

به چه ره رفتم از بهر چه ام بود عذاب 

نیما: از شعر مانلی